Home

فلسفه هفت سین

فلسفه هفت سین: ایرانیان کهن و مردم بابل عدد "هفت" را مقدس می شمردند، طبقات آسمان و زمین و سیارات هفت بوده است، ستارگان هفتگانه ((زهره، مشتری، عطارد، زحل، مریخ، زمین و خورشید)) و ایام هفته نیز هفت روز است و گرامی می داشتند. پارسیان در تمامی روزهای فروردین خانه های خود را چراغانی کرده و چوب های خوشبو می سوزانند و شمع ها را روشن نگاه می دارند و خوانچه ای پهن می کنند که بر آن هفت چیز که نامشان با حرف ِسین شروع شده باشد میگذارند (هفت سین) شامل : سبزه: نمودار ِگلهای زیبا و زینتی، سرسبزی و خرمی سیب: میوه ای بهشتی و نماد زایش سرکه: نماد شادی (میوه درخت تاک در ایران، میوه شادی خوانده می شد) سمنو: از جوانه ی گندم، نمود رویش و برکت سماق: نماد مزه زندگی سیر : نگهبان سفره (در اکثر فرهنگ های آریائی برای سیر نقش محافظت کننده از شر قائل بودند) سنجد: برگ و شکوفه ی آن نماد عشق و دلباختگی است. سکه: موجب برکت و سرشاری کیسه آینه و شمع : نماد نور و روشنایی و شفافیت . تخم مرغ : نماد نطفه و باروری و زایش است. در اساطیر ِایران، جهان، تخم مرغی شکل است، آسمان چون پوسته ی تخم مرغ و زرده اش نمودگار زمین است.  ماهی زنده : نماد سرزندگی و شادابی است.