Home

چه عواملی در افزایش چربی اطراف قلب موثرند

وجود چربی اضافی در اطراف قلب در زنان و مردان خطر بیماری قلبی را افزایش می دهد. بررسی چربی اطراف قلب تنها از طریق اسکن قلب امکان پذیر است.  با توجه به تحقیقات جدید انجام شده در زنان نژاد و محل تجمع چربی در بدن در دوران میانسالی می تواند در پیش بینی احتمال افزایش حجم چربی اطراف قلب نقش داشته باشد. این یافته ها نشان می دهد که در دوران میانسالی در زنان سیاه پوست زمانی که چربی در نواحی میانی بدن تجمع می یابد خطر تجمع چربی در اطراف قلب بیشتر است اما در زنان سفید پوست زمانی که چربی در کل بدن تجمع می یابد این خطر افزایش می یابد. در زنان سفید پوستی که نمایه توده بدنی (BMI) بالاتر بود خطر افزایش چربی اطراف قلب نیز بیشتر بود. محققان دریافتند چربی اطراف قلب در زنان سیاه پوست با دور کمر بزرگتر به قلب نزدیک تر است. چربی نزدیک به قلب مارکرهای التهابی تولید می کند که به طور مستقیم بر بافت قلب اثر گذاشته و از آنچه تصور می شود اثر مخرب تری دارد.  نتایج این مطالعه با بررسی 524 زن با میانگین سنی 51 سال به دست آمده است. نکته عملی: از نظر تجمع چربی اطراف قلب چربی دور شکم برای سیاه پوستان و BMI بالاتر برای سفید پوستان مضرتر است. نتایج این مطالعه ابزاری را به منظور ارزیابی بیماران در اختیار پزشکان قرار داده و می تواند منجر به ارائه پیشنهاداتی به منظور تغییر شیوه زندگی و کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی شود. براساس نتایج حاصل از یک مطالعه نشان داده شد که نشستن طولانی مدت می تواند موجب افزایش ساخت چربی های ناسالم در اطراف قلب شود. نتایج سی تی اسکن ۵۰۰ آمریکایی نشان داد که مدت زمان نشستن با افزایش چربی دور قلب در ارتباط است. این شرایط زمانی که اثرات نامطلوبی بر سلامتی خواهد داشت تنها نشانه عدم فعالیت ورزشی نیست بلکه اثرات آن بر بدن فراتر از بی فعالیتی است. به بیان لارسن نویسنده مسئول این مقاله؛ حتی اگر شما هر روز بدوید ولی بازهم ۸ ساعت را به حالت نشسته سپری کنید، این مدت زمان اثرات نامطلوبی بر سلامتی شما خواهد داشت. بنابراین می تواند گفته که نشستن برای سلامتی مضر است. وی در ادامه افزود؛ نشستن موجب توزیع چربی در بدن می گردد به دلیل این که برخی از انواع چربی نسبت به سایر انواع آن مضرتر هستند. این مطالعه بر روی ۵۰۴ بزرگسال آمریکایی و در دامنه سنی ۶۵ سال انجام شد، سی تی اسکن آزمودنی ها با هدف بررسی میزان گسترش چربی در بدن آن ها انجام شد. در این مطالعه چربی زیر پوستی، چربی احشایی ( چربی اطراف اندام های داخلی)، چربی داخل قفسه سینه، چربی دور قلب و چربی ئاخل عضله مورد بررسی قرار گرفت. سپس از آزمودنی ها در مورد مدت زمان نشستن در روز و میزان فعالیت ورزشی روزانه سؤال شد. یافته ها نشان داد که هر چه مدت زمان نشستن در روز بیشتر باشد، میزان چربی اطراف قلب نیز بیشتر است، این چربی یکی از عامل های خطر بیماری قلبی عروقی است و می تواند موجب سختی کار قلب شود. در این مطالعه نشان داده شد که مدت زمان نشستن با سایر انواع چربی مرتبط نمی باشد. نکته قابل توجه این است که فعالیت ورزشی روزانه در شرایطی که میزان ساعات نشستن در روز زیاد است نیز نمی تواند موجب کاهش چربی اطاف قلب شود، در صورتی که در کاهش چربی احشایی که عامل بیماری های دیابت و متابولیکی است مؤثر است. بنابراین، در این مورد ( چربی اطراف قلب) پرداختن به فعالیت ورزشی عامل مؤثری نمی باشد. فعالیت ورزشی+ میزان نسشتن دو عاملی است که در این مورد باید به آن ها به طور همزمان توجه شود، مدت ساعات نشستن در روز نباید از ۱۰ ساعت بیشتر باشد. نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد که تراکم یک نوع چربی خاص به نام 'پاراکاردیال' در اطراف قلب، با افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی در زنان یائسه و زنان میانسالی که سطح استروژن در آنها پایین است، ارتباط دارد. شاخص خاصی دال بر خطر ابتلا به بیماری قلبی را در زنان یائسه نشان می دهد که پیش از این شناخته نشده بود.  نتایج این مطالعه که در مجله American Heart Association منتشر شد، به راهبردهای بالقوه برای کاهش خطر ابتلا به بیماری قلبی و هدفی برای مطالعات آتی در زمینه تاثیر هورمون درمانی جایگزین در بهبود سلامت قلب و عروق، اشاره دارد. به طور کلی دو نوع چربی اپیکارد و پارکاردیال قلب را احاطه کرده اند.  اپیکارد، نوعی چربی است که به طور مستقیم بافت قلب را می پوشاند و بین قسمت خارجی قلب و پریکارد (غشایی که قلب را می پوشاند) قرار گرفته است. این چربی منبع انرژی برای قلب است.  چربی پاراکاردیال، در خارج از غشای پریکارد و قبل از چربی اپیکارد قرار دارد؛ اما عملکردهای محافظتی آن برای قلب شناخته نشده است.  محققان در این مطالعه داده های بالینی از جمله نمونه های خون و سی تی اسکن های قلب 478 زن در پیتزبورگ و شیکاگو را ارزیابی کردند.  این زنان در مراحل مختلف یائسگی قرار داشتند، سن متوسط آنها 51 سال بود و تحت هورمون درمانی جایگزین قرار نگرفته بودند.  این محققان پیش از این در یک مطالعه نشان دادند که علت حجیم شدن چربی پاراکاردیال در دوران بعد از یائسگی، کاهش هورمون جنسی استرادیول -- قویترین استروژن-- در زنان میانسال است. افزایش حجم چربی اپیکارد به سایر عوامل خطرساز مانند چاقی ارتباط دارد.  در این مطالعه جدید، محققان براساس یافته های مطالعه قبلی متوجه شدند که نه تنها افزایش چربی پاراکاردیال، مختص دوران یائسگی است بلکه این افزایش در زنان یائسه و زنانی که سطح استروژن کمی دارند، با افزایش خطر رسوب کلسیم در عروق کرونر قلب هم که علامت اولیه ابتلا به بیماری قلبی است، ارتباط دارد.